“Adres Onbekend wordt nooit ouderwets, want het is de spiegel van alle tijden”.

Trefwoorden:
betrokken, enthousiast. Presentator en eindredacteur van Adres Onbekend. Geboren in Amsterdam, op 3 februari 1963; getrouwd met Jacqueline, vader van zonen Stijn (1998) en Koen (2001).

Ron toen…?
Ik heb rechten gestudeerd. Mijn vader was belastingadviseur en van de vier zonen studeerden er drie af als jurist. Achteraf ook een goede basis. Maar zo lang als ik me kan herinneren wilde ik bij de radio werken. Ik kende de hele tv gids uit mijn hoofd, bewonderde Felix Meurders ('Zoekplaatje'), Vincent van Engelen, Peter van Bruggen ('Weeshuis van de Hits'). Gelukkig is held Peter nu als ‘stem’ aan ons programma verbonden. Vanaf mijn vijftiende probeerde ik het ook zelf, bij de ziekenomroep van het Slotervaart Ziekenhuis en bij onze piraat 'New Rock 80' in Badhoevedorp. Later las ik nieuws bij Radio Amsterdam. Pas op mijn dertigste kwam het er, na juridische omzwervingen, eindelijk van. Na de opleiding Journalistiek voor Academici kon ik stagelopen bij ‘Dingen die gebeuren’ op Radio 1. Dat was wel een droom die uitkwam.

En toen kwam je bij de KRO?
Ja, halverwege de jaren 90 mocht ik ineens een hele ochtend op Radio 1 presenteren. Ik weet die eerste dinsdagmorgen nog wel, na een slapeloze nacht met darmkrampen achter de microfoon. In het besef dat ik drie uur aaneen op zender zou zijn. Sinds 2002 gaat het grootste deel van de werkweek op aan Adres Onbekend.

Wat is de kracht van Adres Onbekend?
Adres Onbekend wil  dichtbij zijn, laagdrempelig zijn. Als een intieme huiskamer met een groot venster op de wereld. Gewoon, zonder opsmuk of toetsers en bellen praten over wat mensen bezielt. Uit de reacties van onze luisteraars blijkt steeds meer betrokkenheid. Ze luisteren niet alleen, maar zoeken ook fanatiek mee. Daarom nodigen we nu al die mensen uit om lid te worden van De Zoekbrigade, een snel groeiende club luisteraars die de zoektochten helpt oplossen. Ze krijgen allemaal een felgeel  brigadehesje, een paspoort en we gaan ze uitnodigen bij onze maandelijkse uitzending in het mediacafé.   

En de muziek?
De muziek ondersteunt de sfeer van het programma, geeft lucht na zware gesprekken, sluit aan bij de gemoedstoestand. We proberen op zondagmiddag de hits van alledag voor even los te laten.

Wat draai je zelf thuis?
Twee oudere broers draaiden vroeger op hun gehorige zolderkamer platen die hun broertjes op de kamer precies daaronder uit hun slaap hielden. Wij, de jongere broers, zijn in de jaren 70 doordrenkt met ‘Berlin’ van Lou Reed, met de eerste lp’s van Roxy Music. Later kwamen daar Joe Jackson, David Sylvian (Japan), Simple Minds en Joan Armatrading bij. De laatste jaren zijn Nick Cave, Tindersticks, Antony & the Johnsons en Rufus Wainwright mijn helden.  Aanzwellende violen, piano, zware stemmen, pathos.  

Wat vinden ze er thuis van dat je elke zondag de deur dicht trekt en naar de KRO rijdt?
Och, anders zou ik vast op zondagmiddag bij Ajax zitten, samen met Stijn & Koen. Dan zou ik langer en verder van huis zijn…